Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Γιατί όταν μια βιβλιοθήκη ξυπνάει τον γίγαντά της ... είναι όμορφα



Κάθε βιβλιοθήκη φαντάζομαι πως έχει ένα σοφό γίγαντα που απλωμένος μέσα στο χώρο της νωχελικά, με κάθε ανάσα του ... κάθε βιβλίο ... προσφέρει τη σοφία του σε όποιον έχει το θάρρος να τον πλησιάσει και να ακούσει τον ψίθυρο που κρύβεται μέσα της.
Και θέλει θάρρος μεγάλο να το κάνεις αυτό, γιατί ο γίγαντας φαντάζει τρομακτικός και απρόσιτος και θα πρέπει να φτάσεις σε απόσταση αναπνοής κοντά του για να καταλάβεις ότι δεν είναι παρά άκακος και ευγενικός και το μόνο που θέλει είναι να αφεθείς σε αυτό που προσφέρει παίρνοντας ένα βιβλίο από το ράφι. Στη συνέχεια απλά πρέπει να αφήσεις ελεύθερες τις αισθήσεις σου για να γίνει το βιβλίο ... η ανάσα του, "κτήμα" σου.
Την όσφρηση ... μύρισε το χαρτί, μια μυρωδιά που την έχουμε ξεχάσει.
Την αφή ... άγγιξε το δέσιμο του, το δέρμα που το ντύνει ή το χοντρό χαρτί που μπορεί να ΄ναι και σκισμένο στην άκρη του, ή ίσιωσε την διπλωμένη σελίδα που ο προηγούμενος αναγνώστης είχε ξεχάσει στο απόσπασμα που του άρεσε.
Την ακοή ... ξεφύλλισε το κι άκου τους ψιθύρους που βγάζει κάθε σελίδα καθώς περνά βιαστικά μπροστά από τα μάτια σου.
Την όραση ... δες τα μικρά μαύρα σημάδια στο χαρτί σκορπισμένα, πόσα άραγε έχουν να σου δείξουν!
Τη γεύση ... όχι μην το δοκιμάσεις στην κυριολεξία, αλλά να "γεύσου" μεταφορικά αυτό που θα σου δώσει ... τη γνώση, την χαλάρωση, την ψυχαγωγία, τον προβληματισμό.
Όσο υπάρχουν άνθρωποι με θάρρος, ο γίγαντας μας παραμένει ξύπνιος και τεμπέλικα χαίρεται με την κίνηση γύρω του και χαμογελά.
Έρχονται όμως κι εκείνες οι μέρες που οι άνθρωποι παύουν να έρχονται στη βιβλιοθήκη, κι ο χώρος ερημώνει κι ο γίγαντας πέφτει σε λήθαργο βαθύ και ξεχνιέται και γεμίζει σκόνη και χάνεται.
Κάπως έτσι έγινε και με μια μικρή δανειστική βιβλιοθήκη σε ένα χωριό της ανατολικής Λευκάδας. Στο Βλυχό.

Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1993 όταν το χωριό ήταν ακόμα κοινότητα και στεγάστηκε στο πρώτο όροφο του κτηρίου που φιλοξενεί σήμερα τον Δημοτικό Παιδικό Σταθμό και παλαιότερα το ΚΕΠ στην πλατεία του χωριού. 
Λειτούργησε μέχρι το 2013 και από τότε ο γίγαντας της είχε λησμονηθεί. Τα βιβλία της, στα ράφια γέμισαν σκόνη και αφέθηκαν να μιλούν μονάχα τους  τα βράδια και να νοσταλγούν την ανθρώπινο χάδι επάνω τους.
Η βιβλιοθήκη παραδόθηκε στον Πολιτιστικό Σύλλογο Βλυχού-Γενίου "Θέαλος" τον Φεβρουάριο του 2016 και μέλος του συλλόγου ανέλαβε την καταγραφή και την εκ νέου ταξινόμηση των ήδη υπαρχόντων βιβλίων αλλά και των νέων που έχουν ήδη δοθεί ως δωρεά με στόχο μέσα στο φθινόπωρο να επαναλειτουργήσει και να αποτελέσει μια μικρή όαση γνώσης και ψυχαγωγίας για μικρούς και μεγάλους.

Πολύτιμη σύμμαχος η κα Μαρία Ρούσσου, διευθύντρια της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Λευκάδας, βοήθησε με τις συμβουλές της περί οργάνωσης και εμπλουτισμού της βιβλιοθήκης.
Ελπίζουμε όλες οι βιβλιοθήκες που κοιμούνται στο νησί να ξυπνήσουν σύντομα του γίγαντες τους.
Ελπίζουμε νέες να δημιουργηθούν και να δώσουν χώρο στο δικό τους γίγαντα να απλωθεί και να δροσίσει με την ανάσα του ζεστούς χώρους που θα μοσχομυρίζουν βιβλίο.
Γιατί όταν μια βιβλιοθήκη ξυπνάει τον γίγαντά της ... είναι όμορφα




Πηγή: My Lefkada

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

The Small Kitchens of Greece: Lefkada > από την Όλγα με αγάπη



Η Όλγα είναι μια αγαπημένη μου φίλη, ένα εξαιρετικός άνθρωπος, απλός, πρόσχαρος και αισιόδοξος. Ένας άνθρωπος που η παρέα και η φιλία του μόνο θετικά έχει να σου προσφέρει.


Η φίλη μου η Όλγα έχει ένα μεγάλο πάθος, και αυτός είναι ένας λόγος που την αγαπώ ακόμα περισσότερο. Το πάθος της είναι το νησί της, η Λευκάδα. Από τη μεριά των γεύσεων και των αρωμάτων της, από τη μεριά του γαστρονομικού του πλούτου. Το έχει ήδη αποδείξει προωθώντας τη Λευκαδίτικη κουζίνα μέσα από μια σειρά διαδικτυακών εκπομπών (My Lefkada Chef).
Τώρα κάνει μια νέα, μια όμορφη προσπάθεια με τον ίδιο στόχο: τη διάσωση και προώθηση των λευκαδίτικων γεύσεων.
Και καλεί όλους εμάς τους φίλους της να τη βοηθήσουμε με όποιον τρόπο ο καθένας μπορεί.


Εδώ λοιπόν είναι το μήνυμα της:


"Αγαπημένοι μου φίλοι,
Από μικρό παιδί, μέσα από την αφή, τη μυρωδιά και τη γεύση και παρακολουθώντας τον απλό τρόπο που μαγείρευε η γιαγιά και η μάνα μου, αγάπησα και παθιάστηκα με τη Λευκαδίτικη κουζίνα. Με τα χρόνια αυτό το πάθος ωρίμασε και έγινε στόχος: Στόχος να διασώσω, αλλά και να προωθήσω στις νέες γενιές αυτό που εγώ κουβαλάω στο μυαλό και την καρδιά μου, τις μνήμες που έχω μέσα μου, τις γεμάτες άρωμα και γεύση. Στόχος να μη χαθεί η γαστρονομική παράδοση του τόπου μου, της Λευκάδας μας. Στόχος να παραμείνει και να ταξιδέψει στον μέλλον, έτσι ακριβώς όπως την έμαθα από τους απλούς ανθρώπους της παιδικής μου ηλικίας. Χρησιμοποιώντας τα ίδια απλά υλικά και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο παρασκευής.
Κάποιες φορές για να γίνει ένας στόχος πραγματικότητα, θα πρέπει να συναντήσεις τον κατάλληλο άνθρωπο που θα έχει το ίδιο πάθος και την ίδια αγάπη. Κι εγώ τον βρήκα στο πρόσωπο του Jeffrey Breaux, που ήρθε από την μακρινή Αμερική να γνωρίσει και να προωθήσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο την ελληνική κουζίνα μέσα από το "Μικρές κουζίνες της Ελλάδας". Πρόκειται για μια σειρά εκπομπών που θα ξεκινήσει από την Λευκάδα και θα αφιερώσει 4 επεισόδια στην ομορφιά και την απλότητα του τρόπου μαγειρικής των λευκαδίτικων εδεσμάτων. Απλότητα που αναδεικνύει την γοητεία των μυστικών και της γεύσης των Λευκαδίτικων προϊόντων και της Λευκαδίτικης κουζίνας.


Έτσι λοιπόν κάνουμε μια καμπάνια στο INDIEGOGO που μπορείτε να την δείτε εδώhttps://www.indiegogo.com/projects/the-small-kitchens-of-greece-lefkada--3#/ και ζητάμε την ενίσχυση όλων όσων έχουν τη δυνατότητα και την αγάπη να προσφέρουν.
Όμως αν είναι δύσκολο να μας στηρίξετε μπορείτε και πάλι να μας βοηθήσετε. Προωθήστε το, μοιραστείτε το με τους φίλους σας, την οικογένεια σας αλλά και με όποιον εσείς πιστεύετε ότι θα μπορέσει να μας βοηθήσει για να κρατήσουμε αυτή την Γευστική Κληρονομιά μας Ζωντανή.
Σας ευχαριστώ.
Όλγα."


Δείτε την προσπάθεια και το τρέιλερ του βίντεο που αφορά στις εκπομπές της Λευκάδας εδώ: 


Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2016

Καταγραφή των εκκλησιών του νησιού: μια μάχη με τον χρόνο και τη λήθη



Είναι τόσο περίεργο που ένα τόσο δα μικρό νησάκι όπως το δικό μας, όταν ξεκινάς να το ανακαλύπτεις, ξαφνικά μεγαλώνει και αποκτά διαστάσεις τεράστιες και στέκεται μπροστά σου σαν γίγαντας μυθικός που σε κοιτά με χαμόγελο σαρδόνιο και είναι έτοιμος να κάνει ένα τσακ με το δαχτυλάκι του και να σε πετάξει χιλιόμετρα μακριά να ξεκινήσεις από την αρχή. 
Και το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι και στο νέο σου ξεκίνημα, που θα ΄χεις όσο να ναι και δυο αποσκευές γνώσεων μαζί σου, πάλι το νησί θα σταθεί στην πορεία μπροστά σου, θεόρατο, έτοιμο να σε στείλει πάλι πίσω.


Έτσι την έπαθα κι εγώ!

Ξεκίνησα χαλαρή και ήσυχη να μάθω τα πάντα όλα του με την προοπτική να τα ΄χω όλα στο τσεπάκι μου σε ένα δυο χρόνια. Πόσο λάθος έκανα ...  Δεν ξέρω αν μια ζωή είναι αρκετή για αυτό. Εγώ έχω ήδη διανύσει μεγάλο κομμάτι της, οπότε και δεν θα το μάθω. Αυτό που ξέρω όμως σίγουρα είναι ότι έπρεπε να είχα ξεκινήσει δέκα χρόνια πριν, τουλάχιστον.

Εγώ όμως ξεκίνησα  μόλις πριν τρία χρόνια και έχω να διανύσω ακόμα ... εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα και αν φτάσω ποτέ στο τέρμα ...

Μπλέχτηκα και με πολλά, δε λέω, έπεσα στον ωκεανό κι είπα θα τα μάθω όλα με τη μια, θα ανακαλύψω τα ξεχασμένα, θα βρω τα τωρινά, θα μυριστώ τα μελλοντικά. Μα δεν είναι έτσι "η εξερεύνηση ". Βέβαια μη παραμυθιάζομαι! Εξερευνήτρια δεν είμαι, κι ούτε θα γίνω ποτέ. Απλά να μάθω τον τόπο μου θέλω  και να τον μάθω όσο πιο καλά μπορώ.

Έτσι ξεκίνησα να κάνω ερωτήσεις στον εαυτό μου αρχικά και στους γύρω μου στη συνέχεια. Ερωτήσεις με το Πόσοι/ες/α και με το Πού και μετά με το Πώς και μετά με το Πότε;
Αχ!  Οι περισσότερες έμεναν αναπάντητες και ούτε μια μέχρι σήμερα δεν μπορώ να πω ότι έχει πλήρως απαντηθεί.

Κι αναρωτιέμαι τελικά ποια είναι η ουσία σε όλο αυτό, η πορεία που κάνω ή το τέρμα αν ποτέ φτάσω;

Θα δείξει ...

Ας περάσουμε ωστόσο σε ένα κομμάτι που η ανόητη θεωρούσα ευκολάκι.

Πόσες εκκλησίες έχει η Λευκάδα;

Απλή ερώτηση, απλούστατη. Πόσες να ΄χει πια;  Εκατό διακόσιες και λήξαμε!
Αμ δε!

Έχει πολλές, πάρα πολλές και αρκετές είναι εξαφανισμένες από προσώπου γης και άλλες είναι εκεί μπροστά σου και δεν τις βλέπεις, κι άλλες θα πρέπει να σε φάνε τα φίδια για να τις βρεις, κι άλλες κρύβονται μέσα σε ιδιωτικές περιουσίες και ναι μεν με φίδια τα βάζω , αλλά με μηνύσεις που να τρέχω τώρα ...., κι άλλες είναι σε μέρη που θα πρέπει να σε πάνε οι λίγοι κι εκλεκτοί που ξέρουν κι άντε να τους βρεις ....


Κι είναι μετά κι εκείνες που ήταν πριν εκεί και σήμερα ή είναι άλλες στη θέση τους ή είναι κάτι άλλο στη θέση τους. 
Κι είναι κι εκείνες που λένε πώς υπήρξαν κάποιο μύθοι ή πηγές, αλλά κανείς σήμερα δεν τις θυμάται ούτε σαν παραμύθι ειπωμένο από το στόμα της βαβάς του.



Κι είναι σίγουρα κι άλλες ξεχασμένες κι από τον ίδιο το Θεό μιας κι όπως σε όλους τους τόπους έτσι κι εδώ πάντα μια σκοτεινή περίοδος υπήρξε κι έχει σκεπάσει με μαύρο πέπλο όλα τα ανθρώπινα και όλα τα θεϊκά κι εκεί άντε να βγάλεις άκρη!

Άρα λοιπόν σε τούτη την ερώτηση απάντηση πιθανόν να μην πάρω ποτέ. Ποτέ να μην μπορέσω με σιγουριά να πω ότι οι εκκλησίες που υπήρξαν και υπάρχουν στο νησί είναι .... τόσες! Κατά προσέγγιση σίγουρα θα έχω μια ιδέα. Στο περίπου, αλλά ακριβώς ... ποτέ!


Μέχρι τώρα λοιπόν για να μη σας τα πολυλογώ (ναι το θυμάμαι που και που ότι έχω τον ασταμάτητο όταν γράφω ή μιλάω) έχω εντοπίσει σε μύθους, θρύλους, ερείπια, χωριά, ράχες, ραχούλες κάμπους, βουνοκορφές και σπηλιές κοντά 400 ναούς (Λευκάδα, Μαδουρή και Σκορπιός) ορθόδοξες, καθολικές και λοιπών δογμάτων και θρησκειών. Και μη σας φαίνεται μικρός ο αριθμός .... για ψάξτε να το βρείτε ...!

Μεγανήσι, Κάλαμος και Καστός κάτι παραπάνω από τριάντα με βάση τα παραπάνω φυσικά.

Φυσικά δεν θα μιλήσω εδώ για την δυσκολία εντοπισμού (πέρα από την ύπαρξη και την τοποθεσία  των εκκλησιών) και  των ιστορικών και άλλων στοιχείων και πληροφοριών που συγκεντρώνω με το σταγονόμετρο. Αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Ούτε για τα εκατοντάδες τοπωνύμια που υποδηλώνουν ή και όχι την ύπαρξη εκκλησιών ή οποιαδήποτε άλλη σχέση με κάποια εκκλησία, ούτε και για εικονοστάσια που διάσπαρτα στο νησί με περιμένουν

Και μερικές λεπτομέρειες έτσι για την ιστορία να μη λέτε πώς σας άφησα παρά μονάχα με έναν αριθμό και μόνο κι αυτό όχι και σωστό.

Την κυριαρχία στο νησί την έχει η Παναγία με κοντά 70 εκκλησιές και εξωκλήσια αφιερωμένα στην χάρη της.
Ακολουθεί ο Άγιος Νικόλας με κοντά 30.
Μετά ο Αη Θανάσης κι ο Αη Γιώργης από 17 κι ο Αη Δημήτρης ακολουθεί με 16.
Ενώ από τις αγίες η Αγία Παρασκευή έχει τα πρωτεία με 14.

Μετά είναι κι ο άγιοι οι μόνοι που μόνο μια εκκλησιά έχουν στην χάρη Τους, ο Άγιος Ανατόλιος, η Αγία Αγάθη, ο Άγιος Ελευθέριος ο Άγιος Κύρηκος κι άλλοι ακόμα.

Κι είναι κι άλλα μυστικά που κρύβουν οι εκκλησιές, πολλά. Λίγα μονάχα έχουν φτάσει στα χέρια μου και τα κρατάω σαν πολύτιμα πετράδια κι ελπίζω κάποτε να καταφέρω να  βρω μονάχα τα μισά. Ευχαριστημένη θα ΄μαι!

Σε όλη αυτή την πορεία πέρα από τα άπειρα βιβλία και άλλες πηγές που έχω μελετήσει ξανά και ξανά, βοηθοί μου πολύτιμοι υπήρξαν και κάποιοι άνθρωποι που θα ευχαριστήσω όπως πρέπει όταν έρθει η ώρα. Εδώ όμως οφείλω να ευχαριστήσω δημόσια τον Αρχιμανδρίτη π. Ιωαννίκιο Ζαμπέλη για την πολύτιμη στήριξη και βοήθεια του.


Και το ταξίδι συνεχίζεται .... 

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Γενέθλια ...τρία χρόνια Λευκάδα η πατρίδα μου

Να τελικά που εγώ, που έχω θέμα σοβαρό με τα γενέθλια, με τα χρόνια που φεύγουν δηλαδή, που έφτασα να τα γιορτάζω δυο φορές το χρόνο.
Η μία τον Αύγουστο και η άλλη σήμερα. 27 Μαΐου.

27 Μαΐου 2013.



Πριν τρία χρόνια.
Έζησα κι εγώ τότε, ένα Μάη επαναστάτη. Ένα Μάη που ήρθε και τα σάρωσε όλα. Που δεν άφησε τίποτα όρθιο και άνοιξε διάπλατα τα παράθυρα και άφησε τον δυνατό αέρα να μπει και να σαρώσει στο πέρασμα του όλη τη σκόνη. Κι έτσι κι έγινε. Την σήκωσε ψηλά και εκεί που αιωρούνταν μετατράπηκε, σαν ένα μαγικό χάδι να την άγγιξε, σε χρυσόσκονη και ήρθε και γέμισε χρυσάφι τον αέρα που αναπνέω πριν φύγει για πάντα από τα ανοιχτά παράθυρα.
Και το χρυσάφι αυτό μπήκε στην ψυχή μου και εκεί ξύπνησε τις αναμνήσεις μου και ξύπνησε και μια αγάπη παλιά. Μια αγάπη που κοιμόταν βαθιά για χρόνια ολάκερα βυθισμένη σε πολιτείες μυστικές του ονείρου και της λήθης.
Την αγάπη μου για το νησί.



Έτσι χωρίς  πολλά πολλά ξεκίνησε τούτο εδώ το blog.

Να περιγράφει στην αρχή τα παιδικά μου βιώματα στη Λευκάδα, σκόρπιες αναμνήσεις που δυσκολευόμουν ( κι ακόμα δυσκολεύομαι) να βάλω σε σειρά.

Μετά προχώρησε, πήρε κι άλλες μορφές σαν ένα κομμάτι πλαστελίνη στα χέρια μου που το ΄πλαθα ξανά και ξανά σε μια προσπάθεια μου να φτιάξω κάτι μοναδικό, κάτι ξεχωριστό. Αλλά μετά σταμάτησα, γιατί σκέφτηκα ότι έτσι κι αλλιώς είναι μοναδικό γιατί περιγράφει εμένα και τις μνήμες μου.

Και μετά ήρθε η μεγάλη απόφαση!




Να μάθω το νησί, να το μάθω καλά, όσο φυσικά μπορεί να το μάθει κάποιος που δε ζει εκεί και που ξεκινά να το κάνει στα σαράντα του.

Κι είπα να δοθώ εκεί με πάθος και δύναμη και ένταση μεγάλη και έτσι ξεκίνησε το αλφαβητάρι μου. Μια καταγραφή των χωριών και της ιστορίας τους, των κρυφών γωνιών του νησιού, των χιλιάδων τοπωνυμίων του.  Μετά ήρθε και η καταγραφή των εκκλησιών και ακόμα παλεύω με δαύτα.

Κάποια στιγμή, σαν διάλειμμα στην μεγάλη αυτή έρευνα μου, άρχιζα να δανείζομαι και φωτογραφίες από φίλους και γνωστούς, αυτές που ζήλευα τρελά και ήξερα ότι εγώ ποτέ δεν θα έβγαζα και ξεκίνησα να τις ντύνω με λίγες δόσεις από φαντασία κι εκεί μέσα πέταγα και λίγα στοιχεία από τη λαογραφία του νησιού κι έτσι γεννήθηκαν τα παραμύθια μου.

Κι έπειτα να ... αφού έβλεπα την ομορφιά και με ζάλιζε τόσο και με χόρταινε πολύ, άρχισαν να διακρίνω και τα στραβά και τα ανάποδα κι σκέφτηκα τι καλά που θα ήταν να ήταν όλα ίσα και ορθά!
Κι έγινα και λίγο γκρινιάρα!

Αλλά ο έρωτας έρωτας!
Παραμένει θερμός, σαν την πρώτη μέρα, σαν την πρώτη ανάσα!
Η Λευκάδα, ο μεγάλος μου έρωτας!
Εκεί ζω, παίρνω δύναμη, παίρνω θέληση, παίρνω αγάπη από τη θάλασσα, τα βουνά τα δέντρα, τις πηγές, τα ξωκλήσια, τις παλιές ψαρόβαρκες, τα αγαπημένα ερείπια!
Η Λευκάδα που μου δίνει δύναμη να βγάζω τους μεγάλους χειμώνες και τις ατελείωτες ώρες της μοναξιάς μου.




Να λοιπόν που σε τούτο εδώ μέσα, κλείνω τον έρωτα μου αυτό, τον φυλακίζω να μη φύγει, να μη μου χαθεί.
Κι αυτή η "φυλακή",  έκλεισε ακόμα ένα χρόνο ζωής.
Και μπαίνει στον τέταρτο χρόνο του κι ακόμα αντέχει.

Και ευχαριστώ όλους εσάς γι΄ αυτό!

Γιατί ίσως μέσα εδώ να βρήκατε κι εσείς τα παιδιά που κρύβονται μέσα σας και να ανακαλύψατε κι εσείς τον ίδιο μεγάλο έρωτα.
Τον έρωτα για τη Λευκάδα!

Αγκαλιάσατε ένα προσωπικό blog και το κάνατε δικό σας.

Τρία χρόνια λοιπόν Λευκάδα η πατρίδα μου και είναι αφιερωμένα σε σας!

Σας ευχαριστώ!




Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Διαφημίστηκε το νησί και φέτος. Μπράβο μας!


Αχ τι καλά! 


Διαφημίστηκε το νησί και φέτος.



Όπως  τότε,  θυμάστε,  πριν ... πόσα χρόνια να ΄ναι, τρία, τέσσερα, (ούτε που θυμάμαι). Τότε που είχαμε, είχαΝε βασικά κάποιοι, αναγάγει  το πάρτυ του Ρώσου σε "Σούπερ Ουάου γεγονός",  που θα έφερνε ορδές τουριστών στο νησί. Θυμάστε βρε ... εκείνο το πάρτυ που έκανε τότε με αφορμή τα γενέθλια της θυγατέρας,  για να τρίψει στη μάπα των πλούσιων ανά τον κόσμο φίλων του ότι πήρε το νησάκι του Ωνάση, αυτό που η Κάλας και η Τζάκυ έτρεχαν γυμνές στις παραλίες του ...

Και μετά γιοκ ....

Έτσι και τώρα! 
Μια ξεχασμένη βουτυρομπεμπέκα παρουσιάστρια αποφάσισε ότι τα σόου που έκανε την εποχή των παχουλών αγελάδων πρέπει να αναβιώσουν και τώρα την εποχή των ισχνών για να χορτάσει ο κόσμάκης χρώμα και λάμψη (να στραβωθεί βασικά ...), μιας και ως γνωστόν αυτό του λείπει. Έτσι λοιπόν και με αφορμή μια επέτειο, αυτή της Ένωσης των Επτανήσων με τη μητέρα Ελλάδα (δεν θα σχολιάσουμε εδώ το σε πόσους αρέσει αυτό και σε πόσους όχι, είναι άλλο παραμύθι, μεγάλο), είπε να κάνει και μια συνδεσούλα εκεί πέρα, να κάνει τη χάρη σε ένα νησάκι του Ιονίου (αλήθεια που να πέφτει το Ιόνιο, ανατολικά ή δυτικά στη Ρημαδοελλάδα;) τάχα μου δήθεν για να διαφημιστεί. Για να τιμήσει και καλά το γεγονός, για να έχει να λέει αύριο μεθαύριο ότι ...να μωρέ έκανα και τη καλή μου πράξη ...


Φοβερή συνδεσούλα.

Δεν θα σχολιάσω το γεγονός ότι τόση ώρα μπροστά στην τηλεόραση είχα να σταθώ εδώ και μια δεκαετία (με χαμηλωμένη στο 0 την ένταση εννοείται και κάνοντας παράλληλα τη δουλειά μου), αλλά όπως και να ΄χει είχα ένα θέμα προσαρμογής (είμαι και απροσάρμοστο γενικά άτομο).
Περίμενα και περίμενα και περίμενα και περίμενα ... 


Να τώρα θα γίνει, α όχι! Να, να, νααα.   τώρα ... μπα ακόμα .... 


Ανοιγόκλειναν το στόμα τους κάποιο μπροστά από ένα μικρόφωνο, βγήκε ένα ξινός τύπος που δεν θα τον ονομάσω, σπάσανε κάτι αυγά στο κεφάλι τους, έδειξε και κάτι κλάσματα δευτερολέπτου λίγο τη Ζάκυνθο, (μια κοπέλα με ένα μικρόφωνο που είπε δυο λόγια κι έξω από την πόρτα, μέχρι να βρω το τηλεκοντρόλ να ανοίξω την ένταση είχε τελειώσει) και μετά πάλι τραγούδια και χοροί και δώστου από την αρχή και η Λευκάδα πουθενά!

Τέλος πάντων εδέησε κάποια στιγμή λίγο πριν τα μεσάνυχτα, (ή μην ήταν τα μεσάνυχτα; μαζί με τα φαντάσματα), και βγήκε και άνοιξα την ένταση η έρμη να δω το νησάκι μου!


Βγήκε μια κυρία που μάλλον από το κρύο τα έλεγε λίγο περίεργα! Σα να έτρεμε η φωνή της; Σα να τα έλεγε συλλαβιστά; Δεν ξέρω πάντως τα λίγα, ελάχιστα που είπε που απορώ αν και η Ρούλα, Ρουλάκι, Ρουλί τα άκουσε κι όλας, δεν τα είπε καλά. 
Και μετά το ΜΟΝΟ ωραίο της υπόθεσης, οι καντάδες κι η βαρκαρόλα, που δυστυχώς, χάθηκαν μέσα σε μια ανόητη συζήτηση μεταξύ Ρουλιού και αοιδού/αηδία και πέρα από μερικά δευτερόλεπτα δεν ακούστηκε σχεδόν τίποτα. Κρίμα ο κόπος και η αναμονή όλων αυτών των ανθρώπων που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους ένα τόσο κρύο βράδυ για να τους ξεπετάξει η Ρούλα με λίγα δεύτερα. 
Πέσανε και τα ρημάδια τα βεγγαλικά ( τι κιτσαριό κι αυτό ρε παιδιά, μέχρι και σε πάρτι γενεθλίων παιδικά ρίχνουν πια, έχει καταντήσει το άλλοτε φαντασμαγορικό θέαμα, δεν ξέρω μάλιστα μη τα πουλάνε και σε γνωστό πολυκατάστημα παιχνιδιών με το κιλό ..), κι ήρθε κι έδεσε η ομελέτα από τα σπασμένα προηγουμένως αυγά.


Μια βλακεία και μισή και φοβάμαι μήπως προσβάλλω και τη βλακεία δηλαδή με αυτό που γράφω! 

Θα γίνω γραφική πάλι και ρομαντική και οπισθοδρομική. 




Αγαπήστε αυτό το έρμο το νησάκι, καθαρίστε το, φροντίστε το! 
Κοιτάξτε να προσφέρετε ποιοτικές υπηρεσίες και όχι του ξεσκονόπανου!

Διορθώστε τα στραβά του, τους δρόμους του, την οδική σήμανση. Δείτε τα σταρβά του, ανοίξτε τα μάτια σας και δείτε τα!
Αναδείξτε την ομορφιά του, τα χωριά του, τα μονοπάτια του, τη φύση του, τα νερά του, τις κρυφές ομορφιές του.
Αξιοποιήστε τα διαμάντια του.

Δεν θέλει χρήμα πάντα, δε θέλει κόπο πάντα. 

Αγάπη θέλει κι όρεξη.

Και μη το πετάτε στα σκουπίδια και μη βασίζεστε σε αυτά.




Πηγή εικόνας

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Πάσχα στη Λευκάδα, 2016



Που το θυμήθηκα θα μου πείτε! Έφυγε τώρα, πέρασε.
Τώρα στο μυαλό μας είναι το καλοκαιράκι. Και το περιμένουμε πώς και πώς κάποιοι για να επιστρέψουμε εκεί.
Πού;
Μα στη Λευκάδα φυσικά! Στο αγαπημένο νησί! Στο νησί του ονείρου, που με όλα τα στραβά και τα ανάποδα του μας τραβά σαν μαγνήτης.

Αλλά να μωρέ το Πάσχα ζήσαμε, αυτό θυμόμαστε τώρα.
Το τρίτο Πάσχα στη Λευκάδα!


Όπως πάντα αξέχαστο. 
Ακόμα κι αν το καιρός μας έκανε ζόρικα τερτίπια. 
Ακόμα και αν δεν έβγαλα την προγραμματισμένη μου δουλειά (Τελικά το Πάσχα, ποτέ δεν ολοκληρώνω κάτι, οπότε απορώ γιατί κάθε φορά προγραμματίζω ...). 


Ακόμα και αν είχαμε και τις περιπέτειες μας. (Αχ!  Ιώ, πάει η Πλαγιά).
Ακόμα και αν δεν είδα τους φίλους μου (κάποιους), όσο θα ήθελα. (ακούς Ειρήνη;) 
Ακόμα κι αν ξεπαραδιάστηκα.



Αλλά σιγά. 
Μου αρκεί ότι πήγα μια υπέροχη βόλτα, που όμοια της είχα να κάνω από παιδί, με τον αγαπημένο μου Βασίλη στην παιδική μου παραλία.




Μου αρκεί ότι φέτος κατάφερα να κάνω, έστω και τη μισή από εκείνη τη γύρα στο στόλισμα των επιτάφιων, που το προγραμμάτιζα τα δυο προηγούμενα χρόνια και δεν είχε γίνει ποτέ



Μου αρκεί που ξαναείδα και γνώρισα καλύτερα, υπέροχους ανθρώπους.



Που γνώρισα νέους και γεμάτους σχέδια για τον τόπο τους, ανθρώπους. 

Που γνώρισα έναν καταπληκτικό άνθρωπο, ζωντανό θρύλο και θησαυρό γνώσεων, μέσω της εγγονής του. (Φροσάκι !!!).



Που ανακάλυψα ότι υπάρχει και άλλη Φιλαρμονική στο νησί. Αυτή με το όνομα του Άγγελου Σικελιανού, που αφού βγήκε μια φορά και δύο, θα ξαναβγεί!

Που για άλλη μια φορά μια κοριτσοπαρέα ήπιε μπυρίτσες και άγια τσιπουράκια.(και έφαγε... μη ξεχνιόμαστε!!!!).



Μου αρκεί που έκανα ένα ακόμα Πάσχα με τη Μάχη.


Μου αρκεί που γνώρισα καλύτερα τα "σόγια" μου τα Μαραντοχωρήτικα, απωθημένο παιδικό ...



Μου αρκεί που έκανα δυο υπέροχες βόλτες με την πριγκιπέσα μου.





Που επιτέλους έκανα μια πρώτη γνωριμία με το μαγικό βουνό.




Που έκανα by night με την Όλγα.

Που έκανα μια απερίγραπτη βόλτα "κόβοντας" το νησί στα δύο, με ένα άνθρωπο που του χρωστάω τις καλύτερες ευκαιρίες της ζωής μου και πέρασα καταπληκτικά.




Που απέσπασα αφιέρωση  από τον καλύτερο ερευνητή-γατοδαμαστή-3Dβιντεοδημιουργό-ηθοποιό-κλπ που υπάρχει στο νησί.

Που δεν πλακώθηκα στις φάπες με το Λευτέρη.

Που μέχρι την τελευταία μέρα έτρεχα να προλάβω.

Ε, για αυτά και για άλλα!

Ψηφίζω δαγκωτό Πάσχα στη Λευκάδα.

Άντε ... καλό καλοκαίρι μας τώρα. 










Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Κρίμα, που είμαι πολύ ρομαντική για να αντέξω την κατάρρευση όσων είχα ψηλά



Την αγαπάω τη Βασιλική.

Είναι από τις γωνιές εκείνες που μέσα στο μυαλό μου, δημιουργούν πολύχρωμα πυροτεχνήματα, σαν τα αστέρια που κοιτούσα μικρή παρέα με τις αγαπημένες μου ξαδέρφες καθισμένη στο μικρό φάρο στην άκρη του μόλου.


Την αγαπάω γιατί την έχω συνδέσει με τις πρώτες ανάσες ελευθερίας στα παιδικά μου χρόνια και με τις πρώτες διακοπές χωρίς γονείς και παππούδες.
Την αγαπάω γιατί είναι το χωριό της Άριας, της Ρίτας, της Βάσως.
Την αγαπάω γιατί έκανα βόλτα στο δρόμο της παραλίας της  και δεν με χάλαγαν η φασαρία, τα φώτα και το πολυφωνικό πλήθος της γιατί διέκρινα μέσα σε αυτά το χρώμα και το άρωμα από το παλιό ψαροχώρι που κάποτε ήταν. 



Την αγαπάω γιατί πάντα την σύγκρινα με το Νυδρί, που μου φαινόταν σαν να είχε έρθει από μακρινό πλανήτη με την κακογουστιά και την γρήγορη χωρίς σχέδιο και όραμα τουριστική του ανάπτυξη.
Την αγαπώ γιατί είχε κρατήσει το χρώμα της νοσταλγίας και φαινόταν να αντιδρά στην ηλίθια άποψη ότι πρέπει να καταστρέψουμε τα πάντα στο βωμό του τουρισμού.



Την αγαπάω γιατί  λένε ότι το όνομα της το πήρε από μια πριγκίπισσα που πνίγηκε αγκαλιά με τον αγαπημένο της, λίγα μέτρα από την ακτή, μέσα στα φουρτουνιασμένα κύματα.
Την αγαπάω γιατί είναι δεμένη με θρύλους για αρχαίες πολιτείες που χάνεται η μορφή τους μέσα στους αιώνες και στο κάμπο που σιγά σιγά τις κατάπιε.
Την αγαπάω γιατί είναι μια βόλτα ξεγνοιασιάς και χαμόγελου.



Και θα την αγαπάω ...

Ακόμα και τώρα που στην τελευταία επίσκεψή μου εκεί η είσοδός της με απογοήτευσε πολύ και με έκανε να ντραπώ.






Ακόμα και τώρα που τα έργα την έχουν κάνει ένα απέραντο εργοτάξιο.



Ακόμα και τώρα που τερατουργήματα άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους και θαμπώνουν  την ομορφιά της.




Ακόμα και τώρα που η κακογουστιά στη διακόσμηση των καταστημάτων της βγάζει μάτι.



Κρίμα!

Τη θεωρούσα ένα από τα τελευταία οχυρά της Λευκάδας που είχε καταφέρει να ξεχωρίσει χωρίς να θυσιάσει τις σάρκες της στο γρήγορο και εύκολο κέρδος.

Κρίμα!
Που είμαι πολύ ρομαντική για να αντέξω την κατάρρευση όσων είχα ψηλά.

Από το My Lefkada